وبلاگ یونیک

عزیزا کجایی ؟ صدایم را می شنوی؟ اگه هستی که میدانم هستی جوابم را بده ...

دستهایم در هوا می چرخند و به امید کلید یا خود نور سرگردانم .

قدرت رفتن ندارم .

می ترسم .می ترسم بیفتم ،

اگر چه میدانم زمین مسطح است ، ولی احساس میکنم بر بلندای یک پرتگاه عظیم ایستاده ام و هر آن آماده سقوط می باشم

می ترسم ...میترسم به چیزی سخت برخورد کنم یا با چیزی وحشتناک روبرو شوم.

خواهش می کنم . من می ترسم .

من به سیاهی عادت ندارم .

دوست دارم آنقدر فریاد بزنم تا بلکه دلت به رحم آید و با

آهنگی دلنشین حضورت را برایم اعلام کنی .

سکوت سنگینی حکم فرماست ،

تنها در این مواقع است که من حراف میشوم و

می خواهم با پرحرفیهای بیهوده ام تو را به حرف زدن وادار کنم.

همیشه دوست دارم شنونده باشم .

سراپا گوشم .

خواهش میکنم با من سخن گو تا بدانم که دوستم داری ...

بدانم که به من توجه داری ...

وای که از فراموش شدن چقدر می ترسم...

از اینکه با من قهر شوی ...

از اینکه بی اعتنا شوی نسبت به من تنم به لرزه می افتد...

ولی من کاری نکرده ام . کرده ام؟خود بگو آیا خطایی از من سرزده؟

چرا احساس می کنم که با من سر سنگین شده ای؟

چرا بوی مهربانیت را نمی توانم احساس کنم؟

چرا چشمهای زیبایت را به سوی خود نمی بینم؟

چرا احساس می کنم از من فرسنگها دور شده ای؟

خواهش می کنم... خواهش می کنم هوای تازه ات را از من دریغ مکن.

من در این هوای سنگین نمی توانم تنفس کنم ...

نمی توانم زنده بمانم ...

نمی توانم زندگی کنم ...

خواهش می کنم مرا با سکوتت شکنجه مده...

با من سخن بگو.

اینکه از تو سوالی می کنم ، خوب چه می شود پاسخم را بدهی؟

همه می دانند که من بسیار سوال می کنم...

یادمه یه دوست می گفت : نمی دانم در برابر سوالهایت چه پاسخی دهم...

کودک سه یا چهار ساله هم نیستی که با یک جواب

نادرست بپیچانمت...

او می دانست که نمی شود حقیقت را از من پنهان دریغ کرد ،

پس تو که مظهر حقیقتی چرا قانعم نمی کنی؟

می دانم که دیگر آن دختر صبور نیستم...

تحملم کمتر شده... همیشه بی قرارم...

به من بگو ... بگو حکمت چیست ؟

این حکمت چه حکمتی دارد که تو همیشه از آن سخن می گویی؟...

نوشته شده توسط یونیک در یکشنبه 1387/06/17 ساعت 21:40 موضوع | لینک ثابت

تنهایم ...

خیلی تنهایم...

چشم هایم خیره به در

به انتظارت نشسته ام زانو بغل

و در حسرت دوباره دیدن رویت

با قطرات اشک

میهمانی پرشکوهی بر پهنه ی صورتم گرفته ام

تنهایم...

سرگردانم...

حیرانم...

اما برای رسیدنت

دعاهای شبانه دیگر نیست ورد زبانم

و در آغوش کشیدنت را از خدایم

عاجزانه طلب دیگر نمیکنم

دیگر حتی

حافظ را جواب کرده ام

و در خلوتم شریکش نمی کنم

دیگر با او از تو صحبت نمی کنم

و پس از درد و دل هایم

چاره و مدد نمی خواهم ...

دیگر به انتظار کلاغ نخواهم نشست

و به خبر چینی هایش

و از تو گفتن هایش

دل نخواهم بست...

تنهایم...

خسته ام...

به خواب خواهم رفت

اما قبل از آن

دعای دیدنت را از بر نخواهم خواند

و در تاریکی مطلق

فریاد خفته در گلویم را

در فرورفتگی های بالش رها نخواهم کرد

و انعکاس آن

وجود تب آلودم را به لرزه نخواهد انداخت

تنهایم... خیلی تنهایم....

اما برای آرامش دلم

و نزدیکی حضورت

نام زیبایت را مشق نمیکنم بر دفتر دلم

دیگر حتی برایت نامه ای نخواهم نوشت

دیگر به تو فکر نخواهم کرد

نه به این خاطر که از تو دور شوم

نه به این باور که فراموشت کنم

نه فدای تو

همه اینها به تو رسیدن است

البته شرط اولش صبور بودن است

میدانم روزی خواهی آمد

پس صبور خواهم ماند

نوشته شده توسط یونیک در شنبه 1387/06/09 ساعت 21:30 موضوع | لینک ثابت

خدایا برگردون دلم رو

من دل خودم رو می خوام

نمی خوام مثل اونا شم

من دیگه نقاب نمیخوام

خدایا برگردون دلم رو

من دل خودم رو می خوام

همونی که مثل ماه بود

شفاف و بی غل و غش بود

همونی که مثل دریا

مثل آسمون بزرگ بود

مثل آیینه بود یادته؟

میگفتی بدون خش بود

خدایا دلم کجا رفت ؟

هان چی شد که بی صدا رفت؟

من چه کردم با دل خویش

که شده پر زخم و پر ریش

خدایا برگردون دلم رو

من دل خودم رو میخوام

من گفتم این رو بدین من ؟

این دل سیاه و پر لک؟

من اگه مثل اونا شم

فرق من اونوقت چی چیه؟

یادته چقدر دویدم

تا بیام پشت یونیک شم

داد زدم دیگه رسیدم

من به دشت تو رسیدم

حالا بگذریم چها شد

تا در آغوشت رسیدم

شاد و خرسند و سرحال

من به یاد تو خوشحال

نه گذشته نه آینده

من فقط مهمونیه حال

اما حالا خیلی وقتاست

که نیست خنده رو لبهام

من و آیینه می دونیم

که نیست برق توی چشمام

خدایا برگردون دلم رو

من دل خودم رو می خوام

دوباره بشو باهام دوست

نگذار که بیش از این من برم از دست

خدایا اگه یه روزی

بدونم ازم تو دوری

بدونم که دیگه رفتی

دیگه تو دوستم نداری

نمی خوام که زنده باشم

نمی خوام اسیر باشم

همان موقع همان دم

به تیرم زن یکی تا نباشم

نوشته شده توسط یونیک در سه شنبه 1387/04/25 ساعت 10:42 موضوع | لینک ثابت

اومدم که با تو من بگم حرف

تو دیگه نگو بهم داری میگی مزخرف

اومدم که با تو من سخن گم

کمی از درد درون دل بگم

باورت میشه بگم یه دونه دوست ندارم؟

توی این دنیای بزرگ یه آشیون ندارم؟

باورت میشه اگه بهت بگم تنهایم؟

بعد رفتن خودت با غصه ها دم سازم؟

دیگه بعد تو هیشکی باهام دوست نمیشه

برای خوندن نامه هام هراسون نمیشه

دیگه هیشکی نمی یاد بخواد منو بغل کنه

بوسه ای نرم بخواد از روی گونه هام کنه

دیگه بعد تو کسی سراغم نگرفت

خیلی تنها شدم و دیگه دعاهام نگرفت

دیگه بعد تو کسی بهم هدیه نداد

واسه دلواپسی هام کسی بهم امید نداد

دیگه حتی آیینه تبسمی بهم نکرد

ماهی های توی حوض توجه ای بهم نکرد

بعد رفتن تو من بینهایت غریب شدم

مثل دختر یتیم توی قصه ها شدم

بعد رفتن تو من اشکام یه لحظه خشک نشد

اما هیچ کسی دیگه با گریه هام شریک نشد

خلاصه چطور بگم که بعد تو تنها شدم

دلزده از این دیار رنگ مرده ها شدم

کاشکی میشد امشب هم برای من قصه بکی

آخه بیشتر دوست دارم من بشنوم و تو بگی

نوشته شده توسط یونیک در سه شنبه 1387/03/21 ساعت 19:38 موضوع | لینک ثابت

و دیگر هیچ.........

نوشته شده توسط یونیک در سه شنبه 1387/02/31 ساعت 17:54 موضوع | لینک ثابت

من فراموش شده ام :

من در اینجا

مثل یک برکه

همچو یک مرداب

مثل یک جوی لجنزار شده ام ...

من فراموش شده ام :

من در این دشت غریب

مثل یک تک درخت تنها

همچو یک پرنده ی

از دیار خود جدا

مثل یک سنگ

کلوخ

یک مجسمه ی بی صدا شده ام ...

من فراموش شده ام :

مثل یک کودک

ز پستان مادر جدا

بی پناه و سر پناه

بی صدای لالایی قلب مادر شده ام ....

من فراموش شده ام :

مثل یک عاشق ز معشوقش جدا

در سیاه دخمه شب

مثل یک زندانی سیاسی

به صلابه کشیده شده ام

من فراموش شده ام......

من فراموش شده ام.....

من فراموش شده ام....

نوشته شده توسط یونیک در پنجشنبه 1387/02/26 ساعت 10:41 موضوع | لینک ثابت

سلام عزیز دلم

درودم را پذیرا باش

دوباره لبخند شیرینت را

به روی پر اضطرابم هدیه کن

تا آرامش بگیرم...

دوباره چشمهای زیبایت را

میهمان چشمهای پر انتظارم کن

تا امید دوباره گیرم

و سیراب شوم از چشمه ی زیبایی تو...

من برگشتم

آمدم چون تو خواستی

تویی که معنای وجود منی

تویی که زینت دهنده ی

شبهای تاریک منی...

آمدم بی آنکه ذره ای از مهرم به تو

و وجودم از عشق پر التهاب تو

کاسته شده باشد...

هنوز همون یونیک هستم

هنوز همون دختر یتیم توی قصه هام

که با چشمهای خیس

به راه تو نشسته ام

و از چشمهایم مروارید می تراود....

هنوز همچون مجنون

ورد زبانم ذکر نام توست

هنوز همون فرهاد تیشه به دست

به کندن کوه انتظار مشغولم

من آمدم و هنوز

دوستت می دارم...

دوستت می دارم

به اندازه ی زیبایی هایی که تا کنون

و پس از آن خلق کرده ای و می کنی

خود زیبا و خالق آنی

من دوستدار تو

و هر آنچه زیبا آفریده ای...

دوستت می دارم

به اندازه ی نفس هایی که تا کنون کشیده ام

و تا آن زمان که تو خواهانی و

رخصت دهی...

دوستت می دارم

به اندازه ی بزرگیت به اندازه ی خودت

دوستت می دارم

نوشته شده توسط یونیک در چهارشنبه 1387/02/11 ساعت 13:1 موضوع | لینک ثابت

بنام او که جاوید است

سلام بر دوستان گلم. امیدوارم که حالتون خوب باشه این روزهای آخرسال رو با آرامش هر چه بیشتر سپری کنید.

راستی گفتم روزهای اخر سال . آره به همین سادگی سال 86 هم تموم شد و با همه خاطرات خوب و بدش میره که جاشو به سال جدید بده.

راستش من زیاد تو این سال خوش نبودم

البته غیبتش نباشه ولی سال خیلی بدی بود .ولی خوب خوبیش اینه که میره و موندنی نیست.

سال 86 واسه شما چگونه بود؟خوب بود ؟بد بود؟تلاشی کردید؟موفقیتی کسب کردید؟ انشا الله که خوب گذشته باشه و خاطرات خوبی رو در گنجینه ذهنتون گذاشته باشه.

حالا واسه سال جدید چها کردید؟حسابی نیو کردید خودتونو؟ سال جدید خوبیش اینه که ادمی رو به فکر تازه شدن میندازه. خوب مگه بهار تازگی نداره؟مگه طبیعت نیو نمیشه و طرحی نو رو به عرضه نمیگذاره؟پس ما چرا عقب بیفتیم؟

ما چرا دست رو دست بگذاریم؟ تا دیر نشده باید یه خونه تکونی کامل و جامع از سر تا پامون بکنیم.راستی یه چیز جدید الان کشف کردم. میدونی واسه چی ما روزهای آخر سال رو یه خونه تکونی کامل میکنیم؟ خوب مگه نمیتونیم اونجایی رو که کپیف هستش رو تمیز کنیم . حتما باید اینقده جون بکنیم و همش رو تمیز کنیم. من میگم آره یعنی الان به فلسفش رسیدم .همین الان که داشتم تایپ میکردم.میدونی خوب ما دقیقا نمی تونیم بگیم که کجای خونه کثیف هستش و کجا تمیز مونده . همه جاشو تمیز میکنیم که اگه یه وقت از چشممون افتاده اون هم تمیز شه؟ حالا دیگه خودتون که گرفتین اصل قضیه رو اره؟

یه چیزی هم بگم از کشفیات من:

چند روز پیش داشتیم خونه تکونی میکردیم .من خیلی به خاک حساسم یعنی یکم خاک بخورم مساویست با یک هفته بیماری . به دختر عموم گفتم راستی من یه چیزی کشف کردم اگه بعد از اینکه گرد و غبار تو حلقمون رفت سریع یه لیوان آب بخوریم .گرد و غبار و میکروب از بدنمون دفع میشه و دیگه مریض نمی شیم.گفت آره البته اگه شیر گرم بخوریم بهتره . گفتم اااا مگه تو هم میدونستی فکر کردم خودم کشفش کردمه. گفت خسته نباشی اینو علم ثابت کرده همه هم میدوننش .گفتم عجبببببببببببببببب

خوب عزیزان ایران زمین و ایران منش من به عنوان خواهر کوچکترتون از صمیم قلب آرزو مند آرزوهایتان هستم در سال جدید.و دعا می کنم که همه لحظات عمرتون با خوشی سپری شه.

من میگم دل خوش حالا خودتون بگید که زندگیتون چطور باشه دلتون خوش میشه تا خدا بهتون بده.